Πηγή: Reuters Health, American Journal of Epidemiology
Οι άνθρωποι που ζουν σε απόσταση 50 μέτρων από ηλεκτροφόρα καλώδια υψηλής τάσης, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να νοσήσουν στο μέλλον από Alzheimer ή γεροντική άνοια, όπως φαίνεται σε έρευνα που έγινε στην Ελβετία.
Ο κίνδυνος αυξήθηκε αναλογικά με το χρονικό διάστημα που ένα άτομο ζούσε κοντά σε ηλεκτροφόρα καλώδια τάσης 220-380 kV, όπως ανακάλυψε η Δρ Anke Huss του πανεπιστημίου της Βέρνης και οι συνάδελφοί της. Αυτές είναι γραμμές υψηλής τάσης που χρησιμοποιούνται για τη μετάδοση μεγάλων ποσοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας σε μακρινές αποστάσεις.
Η Huss και οι συνάδελφοί της ήταν σε θέση να εξετάσουν τα στοιχεία απογραφής και θνησιμότητας για πάνω από το 95% του ελβετικού πληθυσμού, γεγονός που κάνει πιο αξιόπιστα τα συμπεράσματα. Εντούτοις, η ερευνήτρια ανέφερε ότι τα αποτελέσματα πρέπει να ερμηνευθούν με σύνεση επειδή αυτή είναι η πρώτη μελέτη για τη σχέση μεταξύ των μαγνητικών πεδίων και τη θνησιμότητα από τη νόσο του Alzheimer. Η Huss είπε ότι θα επιθυμούσε να δει και άλλες ερευνητικές ομάδες, κατά προτίμηση σε άλλες χώρες, που θα εξετάζουν το ίδιο ζήτημα.
Εξαιρετικά χαμηλής συχνότητας μαγνητικά πεδία παράγονται και από τις οικιακές ηλεκτρικές συσκευές και την καλωδίωσή τους όπως αντίστοιχα και από τα ηλεκτροφόρα καλώδια που βρίσκονται έξω από τα περισσότερα σπίτια. Ο Παγκόσμιος Οργάνωση Υγείας (Π.Ο.Υ.) έχει δηλώσει ότι τα μαγνητικά πεδία που δημιουργούνται από τις οικιακές συσκευές είναι πιθανό να προκαλούν καρκινογένεση στους ανθρώπους. Το 2007, ο Π.Ο.Υ. κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να συνδεθούν τα χαμηλά μαγνητικά πεδία με την ασθένεια του Alzheimer, αλλά απαίτησε να υπάρχει συνεχής έρευνα για το θέμα αυτό.
Συνολικά, η Huss και οι συνάδελφοί της βρήκαν, ότι οι άνθρωποι που ζουν σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων από ηλεκτροφόρα καλώδια τάσης 220-380 kV είναι κατά 1.24 φορές πιθανότερο να πεθάνουν από την ασθένεια του Alzheimer από εκείνους που ζουν σε απόσταση τουλάχιστον 600 μέτρων από αυτά τα καλώδια.
Οι άνθρωποι που έζησαν για τουλάχιστον 5 έτη κοντά σε καλώδια τάσης 220-380 kV διέτρεξαν κατά 1.51 μεγαλύτερο κίνδυνο να νοσήσουν, ο κίνδυνος για αυτούς που κατοικούσαν κοντά σε υψηλής τάσης ρεύμα για τουλάχιστον μια δεκαετία αυξήθηκε κατά 1.78 ενώ διπλασιάστηκε για εκείνους που ζούσαν κοντά σε ηλεκτροφόρα καλώδια για τουλάχιστον 15 έτη. Τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια όταν οι ερευνητές εξέτασαν και τους θανάτους που οφείλονταν σε γεροντική άνοια.
Ενώ το 9.2% του ελβετικού πληθυσμού ζει σε απόσταση μικρότερη των 600 μέτρων από καλώδια υψηλής τάσης, μόνο το 0.3% ζουν εντός των 50 μέτρων, σημειώνει η Huss και συμπεραίνει ότι «Δεν είναι τεράστιο αυτό το ποσοστό των ανθρώπων.».
Οι άνθρωποι είναι πιθανότερο να εκτεθούν σε μαγνητικά πεδία χαμηλής συχνότητας μέσα στο σπίτι, αλλά τέτοιου είδους έκθεση μπορεί εύκολα να ελεγχθεί, σύμφωνα με την Huss. Ενώ οι οικιακές συσκευές όπως τα ράδιο- ξυπνητήρια μπορούν να παράγουν μαγνητικά πεδία παρόμοια με εκείνα που εκπέμπονται από τα ηλεκτροφόρα καλώδια, η ερευνήτρια επισημαίνει ότι μπορούμε να μειώσουμε τον κίνδυνο εάν αποφύγουμε τη χρήση τέτοιων συσκευών για μεγάλες περιόδους, όπως για παράδειγμα να μην κοιμόμαστε με το κεφάλι κοντά σε ράδιο- ξυπνητήρι ή να μην κάνουμε χρήση ηλεκτρικής κουβέρτας όλη τη νύχτα.
Αυτή τη στιγμή, προσθέτει η ερευνήτρια, δεν υπάρχει κανένας αποδεκτός βιολογικός μηχανισμός που να εξηγεί γιατί τα μαγνητικά πεδία αυξήσουν τον κίνδυνο να νοσούν οι άνθρωποι από Alzheimer. Λαμβάνοντας υπόψη τα συμπεράσματα της έρευνας, πρόσθεσε, «Αν και δεν ξέρουμε ακόμα ποιος είναι ο παράγοντας που συνδέει τη νόσο του Alzheimer με το ρεύμα, είναι σίγουρο ότι κάτι υπάρχει.»
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΟΝΙΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΟΝΙΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
7/12/08
Ανατρέφοντας ένα Παιδί με Σακχαρώδη Διαβήτη
Άννα Κορομπέλη, Νοσηλεύτρια ΠΕ
Βαζαίου Ανδριανή, Ιατρός
Ορισμένοι γονείς στην προσπάθειά τους να μη στεναχωρήσουν το παιδί τους είναι ενδοτικοί σε όλες του τις απαιτήσεις με αποτέλεσμα να δέχονται και τις πιο παράλογες από αυτές ή στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την παρουσία του διαβήτη να αγοράζουν πληθώρα παιχνιδιών. Μια τέτοια στάση δείχνει ότι έχουν επηρεαστεί συναισθηματικά και σίγουρα δεν βοηθάει στη σωστή διαπαιδαγώγη ση του παιδιού. Αντιθέτως, περνούν στο παιδί μηνύματα που πιθανόν να μην είχαν πρόθεση να του διδάξουν όπως ότι ο διαβήτης μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μια δικαιολογία για να ξεφύγει από υποχρεώσεις που δεν θέλει να εκτελέσει ή ότι οι κανόνες που οι περισσότεροι άνθρωποι ακολουθούν (π.χ. το ότι πρέπει να περιμένει τη σειρά του ή να μάθει να μοιράζεται ή να δέχεται την άρνηση των άλλων) δεν αφορούν στο ίδιο γιατί έχει διαβήτη ή ακόμα ότι διαφέρει από τα άλλα παιδιά γιατί έχει διαβήτη. Τα παραπάνω είναι δυνατόν να κάνουν το παιδί κακομαθημένο, εγωκεντρικό με αποτέλεσμα να χαϊδεύεται τόσο στους ενηλίκους όσο και στους συνομήλικούς του. Η κατάσταση αυτή, ενδεχομένως, να διαρκέσει μέχρι την ενηλικίωσή του, γεγονός το οποίο θα έχει ολέθριες συνέπειες για την υπόλοιπη ζωή του αφού δεν θα έχει μάθει πώς να αντιμετωπίζει την άρνηση.
Βαζαίου Ανδριανή, Ιατρός
Ορισμένοι γονείς στην προσπάθειά τους να μη στεναχωρήσουν το παιδί τους είναι ενδοτικοί σε όλες του τις απαιτήσεις με αποτέλεσμα να δέχονται και τις πιο παράλογες από αυτές ή στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την παρουσία του διαβήτη να αγοράζουν πληθώρα παιχνιδιών. Μια τέτοια στάση δείχνει ότι έχουν επηρεαστεί συναισθηματικά και σίγουρα δεν βοηθάει στη σωστή διαπαιδαγώγη ση του παιδιού. Αντιθέτως, περνούν στο παιδί μηνύματα που πιθανόν να μην είχαν πρόθεση να του διδάξουν όπως ότι ο διαβήτης μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μια δικαιολογία για να ξεφύγει από υποχρεώσεις που δεν θέλει να εκτελέσει ή ότι οι κανόνες που οι περισσότεροι άνθρωποι ακολουθούν (π.χ. το ότι πρέπει να περιμένει τη σειρά του ή να μάθει να μοιράζεται ή να δέχεται την άρνηση των άλλων) δεν αφορούν στο ίδιο γιατί έχει διαβήτη ή ακόμα ότι διαφέρει από τα άλλα παιδιά γιατί έχει διαβήτη. Τα παραπάνω είναι δυνατόν να κάνουν το παιδί κακομαθημένο, εγωκεντρικό με αποτέλεσμα να χαϊδεύεται τόσο στους ενηλίκους όσο και στους συνομήλικούς του. Η κατάσταση αυτή, ενδεχομένως, να διαρκέσει μέχρι την ενηλικίωσή του, γεγονός το οποίο θα έχει ολέθριες συνέπειες για την υπόλοιπη ζωή του αφού δεν θα έχει μάθει πώς να αντιμετωπίζει την άρνηση.
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης στην παιδική και εφηβική ηλικία
Δημήτρης Δελής, Παιδίατρος, Διαβητολογικό Κέντρο Νοσοκομείου Παίδων Π. & Α. Κυριακού
Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μία μεταβολική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία, δηλαδή από αύξηση της γλυκόζης του αίματος. Η υπεργλυκαιμία στα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη μπορεί να οφείλεται: 1) σε ελαττωμένη έκκριση ινσουλίνης, 2) σε ελαττωμένη δραστικότητα της ινσουλίνης και 3) σε συνδυασμό μειωμένης έκκρισης και δραστικότητας της ινσουλίνης.
Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μία μεταβολική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία, δηλαδή από αύξηση της γλυκόζης του αίματος. Η υπεργλυκαιμία στα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη μπορεί να οφείλεται: 1) σε ελαττωμένη έκκριση ινσουλίνης, 2) σε ελαττωμένη δραστικότητα της ινσουλίνης και 3) σε συνδυασμό μειωμένης έκκρισης και δραστικότητας της ινσουλίνης.
Ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις της χρόνιας σωματικής ασθένειας στο παδί και την οικογένεια
Xάρης Ασημόπουλος, Κοινωνικός Λειτουργός - Κοινωνικός Επιστήμονας
Από τις περισσότερες μελέτες προκύπτει ότι τα παιδιά τα οποία πάσχουν από χρόνιες σωματικές ασθένειες ή διαταραχές έχουν 1,5 έως 3 φορές περισσότερες πιθανότητες από ό,τι οι υγιείς συνομήλικοί τους να παρουσιάσουν ψυχικά, συμπεριφερολογικά και μαθησιακά προβλήματα. Υπάρχουν όμως και μελέτες οι οποίες αναφέρουν ότι δεν παρουσιάζουν περισσότερες πιθανότητες από ό,τι οι άλλοι συνομήλικοί τους.
Τα ψυχοκοινωνικά προβλήματα τα οποία είναι δυνατόν να παρουσιάσουν είναι ποικίλα. Ειδικότερα αναφέρονται διαταραχή της εικόνας εαυτού, άγχος, κατάθλιψη, προβλήματα συμπεριφοράς και δυσκολίες στο σχολείο. Σχετίζονται με τις αντιδράσεις του ιδίου του παιδιού, της οικογένειάς του και του ευρύτερου κοινωνικού τους περιβάλλοντος προς τη χρόνια σωματική ασθένεια. Η εμφάνιση προβλημάτων ψυχικής υγείας στο παιδί εξαρτάται από πολλούς άλλους παράγοντες: τις προσωπικές ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του παιδιού, τις προϋπάρχουσες εμπειρίες της ζωής του, την ποιότητα των σχέσεων με τους γονείς του, την προσωπικότητα και τις σχέσεις των γονέων του.
Από τις περισσότερες μελέτες προκύπτει ότι τα παιδιά τα οποία πάσχουν από χρόνιες σωματικές ασθένειες ή διαταραχές έχουν 1,5 έως 3 φορές περισσότερες πιθανότητες από ό,τι οι υγιείς συνομήλικοί τους να παρουσιάσουν ψυχικά, συμπεριφερολογικά και μαθησιακά προβλήματα. Υπάρχουν όμως και μελέτες οι οποίες αναφέρουν ότι δεν παρουσιάζουν περισσότερες πιθανότητες από ό,τι οι άλλοι συνομήλικοί τους.
Τα ψυχοκοινωνικά προβλήματα τα οποία είναι δυνατόν να παρουσιάσουν είναι ποικίλα. Ειδικότερα αναφέρονται διαταραχή της εικόνας εαυτού, άγχος, κατάθλιψη, προβλήματα συμπεριφοράς και δυσκολίες στο σχολείο. Σχετίζονται με τις αντιδράσεις του ιδίου του παιδιού, της οικογένειάς του και του ευρύτερου κοινωνικού τους περιβάλλοντος προς τη χρόνια σωματική ασθένεια. Η εμφάνιση προβλημάτων ψυχικής υγείας στο παιδί εξαρτάται από πολλούς άλλους παράγοντες: τις προσωπικές ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του παιδιού, τις προϋπάρχουσες εμπειρίες της ζωής του, την ποιότητα των σχέσεων με τους γονείς του, την προσωπικότητα και τις σχέσεις των γονέων του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
